Dolly Parton: Het liedje dat ze verzon toen ze vijf was

Hoog in de Great Smoky Mountains leefde muziek in de ochtendbries en de heldere bergbeekjes. De kleine Dolly Parton stond fier op een stevige houten kerkbank in haar bloemetjesjurk en zong vol vreugde uit volle borst. Haar heldere, klinkende stem vulde de ruimte en toverde een glimlach op de gezichten van de kerkgangers, die naar het kleine zangvogeltje keken.

Thuis, op de verweerde veranda van de blokhut, maakte Dolly van de wijde wereld haar persoonlijke podium. Ze hield een oude strobezem vast alsof het een chique microfoon was en tikte met haar afgedragen bruine schoenen tegen een omgekeerde tinnen emmer. Terwijl ze uit volle borst vrolijke bergliedjes zong voor de dennenbomen en glooiende heuvels, glimlachte ze terwijl haar opgewekte ritmes door het dal weergalmden.

Rondom de knusse houten blokhut straalden de Great Smoky Mountains een serene pracht uit. Zoete kamperfoelie slingerde zich langs rustieke hekken van gespleten hout, terwijl mollige kippen vredig rondscharrelden op het erf met zijn zachte aarde. Ochtendnevel dreef over de glooiende groene heuvelruggen en droeg het vrolijke gefluit van vogels en het rustgevende geluid van het bergleven met zich mee.

Voor haar vijfde verjaardag kreeg Dolly het liefste geschenk waar een bergmeisje van kon dromen: een zelfgemaakte pop van een maïskolf. Gehuld in vrolijke katoenen stof en met een wilde bos haar van gouden maïshaartjes, straalde de pop als de zon. Dolly omhelsde haar innig, met fonkelende blauwe ogen, en doopte haar nieuwe beste vriendin ter plekke 'Little Tiny Tasseltop'.

Terwijl ze op de warme treden van de veranda zat, wiegde Dolly Little Tiny Tasseltop tegen haar witte schort aan. Tot nu toe had ze alleen liedjes gezongen die ze van haar moeder had geleerd of in de kerk had gehoord. Maar toen ze neerkeek in Tasseltops lieve knoopjesogen, voelde Dolly een magische vonk in haar borst. Haar dierbare kleine vriendinnetje verdiende een gloednieuwe melodie, helemaal voor haarzelf.

Vastbesloten om het perfecte liedje te maken, schraapte Dolly haar keel en zette ze in met een snel, vlot ritme. Maar de woorden struikelden over elkaar heen en tuimelden onhandig in het rond, als een pasgeboren kalfje op glad gras! Dolly stopte en moest vrolijk giechelen om de grappige warboel, waarna ze haar kin op het zachte hoofdje van Little Tiny Tasseltop liet rusten om het nog eens te proberen.

Vervolgens probeerde Dolly zachtjes heen en weer te wiegen op het ritme van een zacht, slaapverwekkend slaapliedje. Maar toen ze naar Tasseltops vrolijke glimlach van wol en haar stekelige haren van maïszijde keek, wist Dolly dat haar vriendin veel te veel energie had om al naar bed te gaan. Ze pauzeerde en keek voorbij de veranda naar de tuin, waar vlekken zonlicht op de grond vielen; gouden vlinders dansten boven de wilde klaver en groene eikenbladeren ritselden in de bergbries.

Dolly tikte met haar afgedragen bruine schoenen in een vast, vrolijk ritme tegen de houten planken van de veranda. Rijm voor rijm smeedde ze vrolijke regels aaneen over katoenen jurken en avonturen in de bergen. Ze boog zich voorover en zong rechtstreeks in het lachende gezichtje van Little Tiny Tasseltop, terwijl haar gouden krullen op en neer dansten en het ritme precies op zijn plek viel.

Plotseling vielen alle puzzelstukjes op hun plek en stroomde pure vreugde uit Dolly’s hart. Ze ging op haar tenen staan op de zonnige houten treden van de veranda en hield Little Tiny Tasseltop hoog in de lucht, als een gekroonde koningin van de bergen. De vijfjarige Dolly zong uit volle borst haar allereerste eigen lied; haar heldere stem steeg boven het hekwerk uit en galmde door het dal.

In de knusse keuken van de blokhut stopte Mama midden in het uitrollen van het deeg, met een houten deegroller in haar met bloem bestoven handen. Een vrolijke, vernuftige melodie zweefde vanaf de veranda door het open raam naar binnen, vol lieve rijmpjes over katoenen jurkjes en haar zo licht en zacht als maïszijde. Mama luisterde in stille verwondering, verrukt over het prachtige lied dat haar kleine meisje zong.

Mama stapte de veranda op met een potlood en een fris vel papier en ging vlak naast Dolly op de warme treden zitten. Al Dolly’s zorgen smolten weg en maakten plaats voor een stralende glimlach terwijl ze haar melodie nog eens zong, helder en vastberaden. Bij elke regel over Little Tiny Tasseltop noteerde Mama zorgvuldig de dansende rijmpjes, om ze voor altijd te bewaren.

Terwijl de zonsondergang boven de bergen de lucht kleurde in tinten amber en zachtviolet, zat Dolly tevreden op de treden van de veranda. Met de ene arm hield ze Little Tiny Tasseltop dicht tegen zich aan, terwijl ze met de andere voorzichtig haar kostbare bladmuziek vasthield. Haar eerste liedje was voor altijd veilig, en diep in haar hart wist de vijfjarige Dolly dat dit nog maar het begin was van een leven vol melodieën.